Oleh: SM Ismail
“Islam akan terancam jika Pakatan Harapan memerintah.”
Ungkapan ini sering diulang dalam wacana politik Malaysia, khususnya ketika musim pilihan raya. Ia menjadi naratif yang mudah membangkitkan emosi umat Islam. Namun, sebagai sebuah negara yang berteraskan kedaulatan undang-undang, persoalan sebesar ini tidak boleh dijawab hanya dengan persepsi atau retorik politik. Sebaliknya, ia perlu dinilai berdasarkan Perlembagaan Persekutuan, dokumen rasmi serta pelaksanaan dasar kerajaan.
Hakikatnya, kedudukan Islam di Malaysia tidak bergantung kepada mana-mana parti politik. Islam sebagai agama bagi Persekutuan dijamin secara jelas melalui Perkara 3(1) Perlembagaan Persekutuan, manakala institusi Yang di-Pertuan Agong dan Raja-Raja Melayu berperanan sebagai Ketua Agama Islam di peringkat Persekutuan dan negeri-negeri. Hal ehwal agama Islam pula sebahagian besarnya berada di bawah bidang kuasa negeri sebagaimana diperuntukkan dalam Jadual Kesembilan Perlembagaan.
Ini bermaksud, mana-mana kerajaan yang memerintah sama ada Pakatan Harapan, Barisan Nasional, Perikatan Nasional atau gabungan lain, tertakluk kepada Perlembagaan dan tidak mempunyai kuasa mutlak untuk mengubah asas-asas tersebut sesuka hati.
Malah, jika diteliti sejarah politik negara, Pakatan Harapan sendiri telah menyatakan komitmen secara bertulis untuk mempertahankan asas-asas Perlembagaan. Pada 13 Disember 2016, Pakatan Harapan bersama Parti Pribumi Bersatu Malaysia (PPBM) menandatangani Perjanjian Bersama Kerangka Kerjasama Pakatan Harapan dan PPBM. Dalam Fasal 1 perjanjian tersebut, semua pihak bersetuju untuk berjuang berlandaskan Perlembagaan Persekutuan 1957/1963.
Perjanjian itu secara jelas menyatakan komitmen untuk mempertahankan Perkara 3 Perlembagaan Persekutuan yang menetapkan Islam sebagai agama bagi Persekutuan di samping menjamin kebebasan agama-agama lain diamalkan dengan aman dan damai. Ia juga menegaskan komitmen mempertahankan Perkara 153 mengenai kedudukan istimewa orang Melayu dan Bumiputera Sabah dan Sarawak serta kepentingan sah kaum-kaum lain. Selain itu, perjanjian tersebut mempertahankan institusi Raja-Raja Melayu sebagai tonggak Raja Berperlembagaan dan memartabatkan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan selaras dengan Perkara 152 Perlembagaan Persekutuan.
Komitmen ini bukan sekadar kenyataan lisan, tetapi merupakan dokumen rasmi yang ditandatangani oleh pimpinan tertinggi parti-parti yang terlibat.
Komitmen tersebut diteruskan selepas Pilihan Raya Umum Ke-15 apabila parti-parti yang membentuk Kerajaan Perpaduan menandatangani Perjanjian Kerjasama Kerajaan Perpaduan. Perjanjian ini turut menegaskan komitmen mempertahankan Perlembagaan Persekutuan, menghormati Islam sebagai agama bagi Persekutuan, memelihara institusi Raja-Raja Melayu, memartabatkan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan serta menghormati kedudukan istimewa orang Melayu dan Bumiputera sebagaimana yang diperuntukkan dalam Perlembagaan.
Ini menunjukkan bahawa dari sudut dokumen rasmi, terdapat kesinambungan komitmen politik untuk mempertahankan asas-asas kenegaraan Malaysia. Sudah tentu, komitmen di atas kertas perlu dibuktikan melalui pelaksanaan dasar dan pentadbiran yang konsisten. Oleh sebab itu, rakyat berhak menilai mana-mana kerajaan berdasarkan tindakan dan pencapaiannya, bukan sekadar slogan politik.
Dari sudut pentadbiran pula, institusi-institusi utama Islam seperti JAKIM, Jabatan Kehakiman Syariah Malaysia, Lembaga Tabung Haji, institusi zakat dan wakaf, pendidikan Islam serta pembangunan masjid terus dikekalkan dan diberikan peruntukan oleh kerajaan. Walaupun terdapat kenyataan atau pandangan individu daripada mana-mana parti yang kadangkala mencetuskan polemik, adalah tidak wajar untuk menyamakan pandangan individu dengan dasar rasmi kerajaan. Penilaian yang adil hendaklah dibuat berdasarkan keputusan Kabinet, dasar yang dilaksanakan dan tindakan pentadbiran.
Dalam perspektif siyasah syar’iyyah, politik merupakan sebahagian daripada bidang muamalat yang terbuka kepada ijtihad. Oleh itu, menyokong atau tidak menyokong sesebuah parti politik bukanlah persoalan akidah, sebaliknya merupakan pilihan politik yang perlu dibuat berdasarkan maslahah. Ketaatan kepada pemerintah juga bukan bersifat mutlak, tetapi bersyarat selagi pemerintah tidak memerintahkan perkara yang jelas bercanggah dengan syariat serta terus menegakkan keadilan dan memelihara kepentingan agama dan rakyat.
Tiada mana-mana parti politik yang maksum, dan tiada kerajaan yang harus diberikan cek kosong. Dalam Islam, pemerintah wajib ditegur apabila melakukan kesilapan dan disokong apabila melaksanakan kebaikan. Inilah prinsip amar makruf nahi mungkar yang menjadi asas kepada semak dan imbang dalam pemerintahan.
Kesimpulannya, jika persoalannya ialah sama ada Pakatan Harapan pernah memberikan komitmen untuk mempertahankan kedudukan Islam dan asas-asas Perlembagaan, jawapannya ialah ya, dan komitmen tersebut dapat dilihat melalui dokumen rasmi yang ditandatangani pada tahun 2016 serta diperkukuhkan dalam kerangka Kerajaan Perpaduan selepas PRU15. Namun, jika persoalannya ialah sama ada kedudukan Islam bergantung kepada Pakatan Harapan semata-mata, jawapannya ialah tidak. Kedudukan Islam dijamin oleh Perlembagaan Persekutuan, dipelihara oleh institusi Raja-Raja Melayu dan menjadi tanggungjawab setiap kerajaan untuk mempertahankannya.
Akhirnya, rakyat hendaklah menilai mana-mana kerajaan berdasarkan fakta, dokumen rasmi dan pelaksanaan dasar, bukannya dipengaruhi oleh persepsi, fitnah atau politik ketakutan. Firman Allah SWT:
“Wahai orang-orang yang beriman! Hendaklah kamu menjadi orang yang benar-benar menegakkan keadilan, menjadi saksi kerana Allah, sekalipun terhadap diri kamu sendiri…”
(Surah al-Nisa’: 135).
Ayat ini mengingatkan bahawa keadilan menuntut kita menilai sesuatu berdasarkan bukti dan fakta, bukan sentimen atau kecenderungan politik. Dalam isu kedudukan Islam di Malaysia, pendekatan yang adil dan berasaskan fakta adalah lebih dekat dengan tuntutan syarak serta semangat Perlembagaan Persekutuan.
